Wat schrijven voor mijn website mij brengt

Toen ik ruim een jaar geleden het besluit nam om een eigen website op te zetten en mijn ervaringen rondom de diagnose en behandeling van mijn hersentumor te gaan delen, stuitte ik op veel innerlijke twijfel. Wilde ik mijn persoonlijke medische geschiedenis wel op het wereldwijde web publiceren? Was het niet veel te kwetsbaar? En wat zouden mensen in mijn omgeving ervan vinden?

Nu, tientallen geschreven artikelen en vele reacties later, kan ik volmondig zeggen dat het starten van dit schrijfplatform een van de meest waardevolle en helende beslissingen is geweest in mijn hele hersteltraject.

Schrijven als methode om orde te scheppen in de chaos

Wanneer je een ingrijpende medische diagnose krijgt, wordt je innerlijke wereld overspoeld door een chaotische stroom van emoties, medische termen, angst, hoop en vragen. Al die gedachten vliegen kriskras door je hoofd. Zonder uitlaadklep kan die mentale druk verstikkend worden.

Het proces van schrijven werkt voor mij als een soort filter. Om een gedachte om te zetten in een leesbare alinea, móét je vertragen. Je moet woorden kiezen, zinnen formuleren en een logische opbouw aanbrengen. Daardoor dwing je jezelf om de chaos in je hoofd te ordenen.

Regelmatig begin ik aan een artikel met een knoop in mijn maag of een onbestemd gevoel. Na een uur typen achter het scherm merk ik dat de spanning is afgenomen. De emotie staat nu op het papier (of scherm); het zit niet langer opgesloten in mijn lijf.

De drempel van kwetsbaarheid

Het publiceren van het allereerste artikel voelde alsof ik in mijn blootje op een podium ging staan. Kwetsbaarheid is spannend, omdat je jezelf blootstelt aan het oordeel van anderen. In onze maatschappij zijn we gewend om vooral de succesverhalen, de mooie vakantiefoto’s en het 'sterk blijven' te tonen op sociale media.

Ik wilde op mijn website juist het echte verhaal vertellen. Niet alleen de dagen waarop ik vol goede moed naar buiten wandel, maar ook de dagen waarop het wachten op een scanuitslag me naar de keel grijpt. De reacties die ik kreeg, lieten me zien hoe groot de behoefte aan die echtheid is.

Echte herkenning bij lotgenoten en naasten

Een van de mooiste neveneffecten van de website is de stroom van berichten van lezers. Ik ontvang regelmatig mails en reacties van mensen die in hetzelfde medische schuitje zitten, of van partners en kinderen van patiënten.

Zij schrijven vaak dingen als: "Ik las jouw artikel over de stilte voor de MRI en ik schoot in tranen uit. Eindelijk verwoordt iemand precies wat ik voel, maar wat ik zelf niet uitgelegd kreeg aan mijn omgeving."

Weten dat mijn persoonlijke zoektocht en de woorden die ik daaraan geef, een ander steun, rust of herkenning bieden, geeft mijn hele traject een diepere betekenis. Het maakt het lijden niet ongedaan, maar het zorgt er wel voor dat de ervaring niet vergeefs is.

Het behouden van je eigen identiteit

In een ziekenhuis word je al snel een dossiernummer, een patiënt of 'die casus van graad 2'. De medische wereld kijkt uit noodzaak naar cijfers, scankoepels en protocollen. Als je niet oppast, ga je jezelf op die manier zien.

Door te schrijven op mijn eigen manier — met oog voor muziek, humor, natuur en de gewone alledaagse momenten — behoud ik mijn eigen stem en identiteit. Ik schrijf niet als arts of als slachtoffer, maar als een mens dat midden in het leven staat en toevallig een zware rugzak mee te dragen heeft.

Op mijn site ben ik de auteur van mijn eigen verhaal. Ik bepaal het perspectief, de toon en de waarden die ik centraal stel.

De balans tussen openheid en privacy

Openhartig schrijven betekent niet dat je alles hoeft te delen. Ik heb voor mezelf hele duidelijke grenzen gesteld in wat ik wel en niet publiceer:

• Medische details: Ik deel mijn proces en grote lijnen, maar geen gedetailleerde laboratoriumwaarden of complexe uitslagen die verwarring kunnen zaaien.
• Privacy van naasten: Mijn gezin en vrienden spelen een grote rol in mijn leven, maar hun persoonlijke verhalen blijven van hen. Ik schrijf vanuit mijn perspectief.
• Geen medische adviezen: Ik ben een ervaringsdeskundige, geen dokter. Ik waak er scherp voor dat mijn artikelen nooit als medisch voorschrift gelezen kunnen worden.

Schrijven als vieren van het leven

Schrijven over een hersentumor klinkt misschien zwaar of verdrietig, maar voor mij voelt het juist als het vieren van het leven. Elk artikel dat ik afrond is een getuigenis van het feit dat ik er ben, dat ik nadenk, dat ik voel en dat ik me wil verbinden met de wereld om me heen.

Het klavier is mijn uitlaatklep, mijn spiegel en mijn brug naar anderen geworden. En zolang de woorden blijven komen, zal ik ze blijven delen.