Dankbaarheid en zingeving in het alledaagse: waarderen wat er wél is

Dankbaarheid is een lastig woord wanneer je ook met angst en onzekerheid leeft. Ik wil niet doen alsof een hersentumor ergens goed voor is. Een prettige ochtend maakt een spannende controle niet ongedaan. Toch merk ik dat ik niet alleen op de volgende uitslag wil wachten om een dag waarde te geven.

Niet dankbaar voor de ziekte

Mijn diagnose heeft dingen veranderd die ik liever niet had hoeven meemaken. Daar hoef ik geen les of positief verhaal van te maken. Als ik het hier over dankbaarheid heb, bedoel ik dus niet dat ik blij ben met wat er is gebeurd. Ik bedoel dat ik ruimte wil houden voor gewone momenten, óók wanneer de zorgen er nog zijn.

Dat onderscheid is voor mij belangrijk. Zinnen als “je moet positief blijven” kunnen de indruk wekken dat angst, boosheid of verdriet er niet mogen zijn. Die gevoelens horen niet achter een glimlach verstopt te worden. Het ene moment kan zwaar zijn en een ander moment prettig; die twee spreken elkaar niet tegen.

Een gewone dag is niet alleen wachten

Rond een MRI of een gesprek met mijn behandelteam gaat mijn aandacht al snel naar wat ik nog niet weet. Een uitslag kan ik niet naar voren halen of voorspellen. Als ik mijn leven volledig laat afhangen van het moment waarop er weer duidelijkheid is, blijven er veel dagen over die alleen als tussentijd voelen.

Daarom probeer ik ook te zien wat er op zo'n gewone dag al is. Niet als truc om de onzekerheid te laten verdwijnen, maar om haar niet het hele verhaal te laten bepalen. Een rustig gesprek, muziek of een klein moment van stilte hoeft niets op te lossen om toch prettig te zijn.

Kleine momenten zonder afvinklijst

Het hoeft niet groots te zijn. Denk aan de warmte van een kop koffie in het ochtendlicht, frisse lucht na regen, of samen lachen tijdens een wandeling. Zulke voorbeelden zijn geen opdracht om iedere dag drie mooie dingen te vinden. Op een moeilijke dag lukt dat misschien helemaal niet, en ook die dag hoeft niet mooier verteld te worden dan hij was.

Ik wil vooral voorkomen dat de aandacht voor een ziekte alles wat daarnaast bestaat uit beeld duwt. Dat is iets anders dan de ziekte kleiner maken. Het is ruimte laten voor beide kanten van het leven, zonder te doen alsof ik daar altijd even goed in ben.

Waarom ik dit opschrijf

De naam Mijn leven verder betekent voor mij niet dat ik klaar ben met onzekerheid. Ik schrijf hier juist omdat die onzekerheid deel van mijn leven is geworden en ik woorden zoek voor wat er daarnaast nog doorgaat. Soms is dat iets belangrijks; soms alleen een gewone dag.

Als jij dit leest terwijl je zelf iets zwaars meemaakt, hoef je van mij nergens dankbaar voor te zijn. Ik hoop alleen dat er ruimte mag zijn om een prettig moment te herkennen wanneer het zich voordoet, zonder jezelf kwalijk te nemen als dat vandaag niet lukt.